Αν περιηγηθεί κανείς στα όσα γράφονται, διαπιστώνει με μεγάλη ευκολία:
• Την ύπαρξη θυμού, αγανάκτησης, οργής και απελπισίας για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, στον εργασιακό ή κοινωνικό μας χώρο.
• Το έλλειμμα εμπιστοσύνης σε κάθε συλλογικότητα, συνδικαλιστική, πολιτική ή οποιαδήποτε άλλη δράση πάει να παραχθεί, έστω και από τα κάτω, η οποία σχεδόν πάντα, είναι ένοχη a priori:Κομματικά φερέφωνα, καλαμοκαβαλάρηδες, τυχοδιώκτες, ιδιοτελείς…
• Την έλλειψη σαφούς υπόδειξης του ‘’εχθρού’’, τις απαραίτητες για την επίτευξη του στρατηγικού στόχου (κοινωνικές) συμμαχίες, την χάραξη σαφούς τακτικής .
Όλα αυτά, δεν αποτελούν κατ’ανάγκην μειονεκτήματα ή κουσούρια. Είναι συνακόλουθα, κάθε δράσης που ξεκινάει από κάτω, ακηδεμόνευτης, ακαθοδήγητης, άρα και υγιούς. Όλη αυτή η φρεσκάδα, με τον χύμα και αταξινόμητο πολιτικά λόγο, ακόμη και με τα λάθη ή τις υπερβολές της, αποτελεί ότι πιο ελπιδοφόρο γεννιέται σήμερα στην ελληνική κοινωνία, πηγή έμπνευσης και αισιοδοξίας και γι άλλους κοινωνικούς χώρους.
