Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Σχολιασμός και πρώτα συμπεράσματα από τον έως τώρα Διαδικτυακό Διάλογο (by sirios)


Αν περιηγηθεί κανείς στα όσα γράφονται, διαπιστώνει με μεγάλη ευκολία:


Την ύπαρξη θυμού, αγανάκτησης, οργής και απελπισίας για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, στον εργασιακό ή κοινωνικό μας χώρο.

Το έλλειμμα εμπιστοσύνης σε κάθε συλλογικότητα, συνδικαλιστική, πολιτική ή οποιαδήποτε άλλη δράση πάει να παραχθεί, έστω και από τα κάτω, η οποία σχεδόν πάντα, είναι ένοχη a priori:Κομματικά φερέφωνα, καλαμοκαβαλάρηδες, τυχοδιώκτες, ιδιοτελείς…

• Την έλλειψη σαφούς υπόδειξης του ‘’εχθρού’’, τις απαραίτητες για την επίτευξη του στρατηγικού στόχου (κοινωνικές) συμμαχίες, την χάραξη σαφούς τακτικής .

Όλα αυτά, δεν αποτελούν κατ’ανάγκην μειονεκτήματα ή κουσούρια. Είναι συνακόλουθα, κάθε δράσης που ξεκινάει από κάτω, ακηδεμόνευτης, ακαθοδήγητης, άρα και υγιούς. Όλη αυτή η φρεσκάδα, με τον χύμα και αταξινόμητο πολιτικά λόγο, ακόμη και με τα λάθη ή τις υπερβολές της, αποτελεί ότι πιο ελπιδοφόρο γεννιέται σήμερα στην ελληνική κοινωνία, πηγή έμπνευσης και αισιοδοξίας και γι άλλους κοινωνικούς χώρους. 


Εδώ όμως, βρίσκεται και η ‘’Αχίλλειος πτέρνα’’ αυτού του τόσο σημαντικού κατά τη γνώμη μου εγχειρήματος: Ή θα ωριμάσει τάχιστα και θα μετουσιωθεί σ’ένα ρωμαλέο δυναμικό κίνημα διεκδίκησης που θα συγκλίνει στην ίδια κοίτη με αντίστοιχα κινήματα άλλων χώρων, συνθέτοντας το όραμα μιας άλλης υγείας, παιδείας, κοινωνίας γενικότερα, ή θα απονευρωθεί από μόνο του, λειτουργώντας ουσιαστικά, ως δοχείο κατάθεσης μοναχικών, άρα και αναποτελεσματικών διαδικτυακών κραυγών οργής. 

Το ποιόν δρόμο θέλει ο καθένας να ακολουθήσει αυτό το τόλμημα, είναι δική του προσωπική υπόθεση, εξαρτάται άμεσα, από τα αποθέματα δυνάμεων που διαθέτει, από την συνολική του στάση, απέναντι στο ‘’εγώ’’ και το ‘’εμείς’’.

Αν η προσωπική άποψη του γράφοντος έχει κάποια αξία, θα έλεγα πως δεν υπάρχει καν ερώτημα. Μονόδρομος είναι, κι ας μην τον είχατε επιλέξει. Τα προβλήματα και η κατάσταση σας σπρώχνουν εκεί. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Εμείς. Το ‘’εγώ’’, δεν περπατάει πλέον. 

Υπάρχει άραγε κανείς που να πιστεύει σήμερα, πως οι προσδοκίες του για ατομική, προσωπική λύση είναι τόσο στέρεες που μπορούν να στηρίξουν τα όνειρά του και τις φιλοδοξίες του; Μάλλον όχι. Ακόμη και τον Γ.Α.Π προσωπικά να είχε κανείς για βύσμα, σήμερα είναι, αύριο δεν είναι. Σ’ένα τοπίο τόσο ρευστό πολιτικά, που να ακουμπήσει κανείς τις ελπίδες του; Όλα είναι στον αέρα! Όμως, μπορώ να καταλάβω. Όταν από την παιδική ακόμη ηλικία, σε μια κοινωνία έντονα ανταγωνιστική η αναζήτηση με κάθε τρόπο της προσωπικής διεξόδου, έχει αναγορευθεί σε κώδικα ‘’ξύπνιας’’ συμπεριφοράς, στέκεσαι αμήχανος και καχύποπτος, νομίζεις ότι κάποιοι πάνε να σε πιάσουν ‘’κώτσο’’, όταν εκ των πραγμάτων, συναντιέσαι με το συλλογικό, με κοινούς στόχους και προσπάθειες. Δύσκολο να αποχωριστείς το ‘’εγώ’’.Όχι όμως ακατόρθωτο.

Άρα, το ‘’Κίνημα των νέων γιατρών’’, πρέπει να θέσει ως άμεσο στόχο, την οργανωτική μορφοποίησή του με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταστεί αποτελεσματικό ως προς τους στόχους του, κι όχι ως προς την ανάδειξη επίδοξων Πατούληδων.

Έχετε στα χέρια σας και το μαχαίρι και το πεπόνι. Εσείς και κανείς άλλος δεν αποφασίζει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου